ارژنگ

زندان زنده گي

از دست روزگار و غم حيله گر مرا

تير بلا رسيده به جان و جگر مرا

اين آسمان چه ديده زمن، اي خداي من!

کز چشم خود فگنده به سان گهر مرا

آن مرغ خسته ام که به زندان زنده گي

بسته ست دست درد و الم بال و پر مرا

از بسکه در شرارهء هجران بسوختم

از خويش نيست شام و سحرگه خبر مرا

ژکفر حسینی

ژکفر چنان به سوز نوشتی کلام خویش
که آتش به جان شعله زند در نظر مرا

ژکفر چرا دوباره به ما سر نمی زنی
افکنده ای ــ خدا نکند ــ از نظر مرا

آنگونه اشک خویش در این قصه ریختی
کز روزگار و زنده گی دادی حذر مرا

دلبر چنان عنان دلم را به غم سپرد

کز سر برفت شوخی و شور و شرر مرا

تبعیدی ام ز شهرک نارنج و ارغوان

راهی نمیدهند در آن رهگذر مرا

احسان

|+| نوشته شده توسط ژکفر حسینی در پنجشنبه هفتم اردیبهشت 1385 و ساعت 22:0 |