بسته اند از هر طرف بر روی من دروازه را

نی خدا دارد و نی ابلیس هم پروای من

                                            احسان

تیشهء تقدیر زد زخم دگر بر پای من
بی گمان، پایان ندارد با فلک غوغای من
***
جور هستی می کشم بر دوش خود عمریست لیک
قا متم خم گشته و نشنیده کس آوای من
شعله افشانی کند خاکستر شعرم هنوز
شور اقیانوس دارد موجهء دریای من
رفته گر جانان ترا دیشب چه جای شکوه هست؟
ژکفرا! پس وای برحال دل شیدای من
این غزل نا گونه ام تقدیم استاد غزل!
آنکه بخشاید چنین گستاخی بیجای من

                                                      ن. آگاه

گنگ خواب آلوده ام در این سکوت بی فروغ
کس نمی گوید سخن از درد جان فرسای من

                                                    ناصر نادر

یک سبد گل دیدم و شوق شگفتن شد مرا
حیف هرگز نشگفید گلواژه ی رویای من
                                                     مریم

با صدای بیصدایی روی کاغذ را سیاه
از جفای دل همی نالد همین آوای من
                                                  مصطفی علی جمال

"صبر خود بر من نما تا رو نمایم بر تو باز"
این چنین میگفت با من نیمشب زیبای من

                                                  مسعود ع.