|
با زبان مادری دلم می خوانم «اوسانه سی سانه...»
اوسانه سی سانه...
نوشتۀ امان پویامک
آبی بلخ به دستم بهانۀ داده، چتر مولانا مهمانم کرده و دل مهرگان آگین اش سلامم داده، در گوشه یی نشسته ام و از لبۀ پرچال ماه لبخند می شمارم، نمی دانم چرا؟
ادامه مطلب| +| نوشته شده توسط ژکفر حسینی در پنجشنبه دوم آبان 1387 و ساعت 9:33 | |
