ارژنگ

آگهی برای ششمین جشنوارۀ ادبیات معاصر افغانستان

zhakfar — Sat, 28 Nov 2009 15:04:45 GMT

دوست گرامی سلام!

همانگونه که می‏دانید جشنوارۀ ادبیات معاصر افغانستان از سوی انجمن قلم افغانستان به همکاری مالی انستیتوت گویته همه ساله در یکی از ولایات کشور برگزار می‏گردد.

امسال در نظر است ششمین جشنواره در شهر کابل به گونۀ ویژه روی ادبیات کودک بر گزار گردد.

بناً از همه نویسنده‏گان عزیزی که بیشترینه روی ادبیات کودک کارکردهایی داشته باشند و یا نویسنده‏گانی را می‏شناسند که در این زمینه فعالیت دارند. لطف نموده به شمارۀ (0700543500) و یا به ای‏میل afghanpen@yahoo.com به تماس شوند.

این جشنواره در دهۀ سوم ماه قوس 1388 ﻫ . خورشیدی در شهر کابل برای سه روز برگزار خواهد شد و از هر ولایت دو نفر نویسنده دعوت می‏شود.

من بودم آن پرنده که با سنگ ها زدی

zhakfar — Fri, 12 Jun 2009 15:12:15 GMT

«یکی روشنترین چهره هایی که در زمینهء شعر، در این سال ها از دامان مولانا آفرین و رابعه پرور بلخ نور امید و آرزو به پهنهء ادبیات معاصر افغانستان پاشید؛ سهراب سیرت است. این چهرهء جوان با برازنده گی های محسوس در زمینه های خاص نشان داد که راه پر فراز و نشیب و در عین حال ناشناختهء ادبیات؛ به ویژه شعر را با استواری و با پرچم پیروزی بر دوش خواهد پیمود.»

سهراب، در بهار امسال نخستین گردآورد سروده هایش را زیر نام «خارهای حسود» چاپ و پیشکش اهالی فرهنگ کرد.

انجمن قلم افغانستان، روز پنج شنبه 21 جوزای 1388 ﻫ . خورشیدی، برنامهء خوانش شعر سهراب سیرت را زیر نام «من بودم آن پرنده که با سنگ ها زدی» به گرداننده گی مجیب مهرداد برگزار نمود. در این برنامه شمار زیادی از شاعران، نویسنده گان و دوستداران شعرهای سهراب سیرت گردهم آمده بودند. نخست سهراب، تازه ترین غزل هایش را به خوانش گرفت. سپس به پاسخ پرسش های حاضرین ـ در بارهء شعر های خوانده شدهء خود ـ پرداخت.

همچنان در این برنامه شاعران جوان و شناخته شدهء بلخی هر یک عنایت شهیر و ابراهیم امینی نیز تازه ترین غزل های شان را خواندند که از سوی اشتراک کننده گان به گرمی استقبال شدند.

برای آشنایی بیشتر با شعرهای سهراب سیرت اینجا را کلیک نمایید.

آغاز بهار بر شما فرخنده باد

zhakfar — Mon, 16 Mar 2009 05:36:15 GMT

بهار زیباترین بهانه برای آغاز و آغاز بهترین بهانه برای زیستن است؛

آغاز بهار بر شما فرخنده باد!

با زبان مادری دلم می خوانم «اوسانه سی سانه...»

zhakfar — Thu, 23 Oct 2008 05:02:15 GMT

اوسانه سی سانه...

نوشتۀ امان پویامک

آبی بلخ به دستم بهانۀ داده، چتر مولانا مهمانم کرده و دل مهرگان آگین اش سلامم داده، در گوشه یی نشسته ام و از لبۀ پرچال ماه لبخند می شمارم، نمی دانم چرا؟

«شبهای کابل» با ادبیات، رنگ تازه میگیرد

zhakfar — Fri, 08 Aug 2008 00:46:15 GMT

سلسله برنامه ادبی «شب های کابل» با همت گروهی از اهالی فرهنگ و ادب افغانستان، در پایتخت کشور آغاز به کار می کند....

zhakfar — Mon, 04 Aug 2008 18:06:15 GMT

جشنوارهء بزرگ شعر

گل سوری

گل سوری مقامه یی دارد كه زمزمه اش بیشتر از هزار سال است هم چنان به گوش می رسد...

ما باهم ایم

zhakfar — Mon, 28 Jul 2008 07:29:15 GMT

سلام به همه دوستان و عزیزان و سلام برای کسانی که در این روز ها بار دیگر از فرصت های ارزشمند شان سوء استفاده می کنند و وقت گرامی شان را برای کارهای کاملاً بیهوده صرف می نمایند...

سه حادثه به زیبایی دست دادند

zhakfar — Thu, 10 Jul 2008 03:29:15 GMT

نوشته امان پویامک:

می خواهم اتفاق بزرگی را در یک سطر ساده بریزم، این را که؛ سه اوج پر گرفتنِ سمیع حامد شاعر نوگراِ امروز به نام های "بود نبود یک تروریست..."، "بریز به خیابان" و "بید مجنون گفت با من..." از پرچال آفتابی دلش پرید و بر شانهء شعر پارسی نشست.

بود نبود من ها و هست نه هست تو های که رفیقانه به شانه ات دست می زنند و به خود میارنت، واژه های تب کرده یی که از ترک های لب رهگذری گلایه وار می افتند و بر زمین میخورند. زخم پیراهنی که از پیراهنی بر میخیزد و بر پیکری فرود می آید. کبوترانی که شعر را بال می زنند و عشق را مثل دانه می چینند…

در این مجموعه ها با همان حامد نوگرا و انسان مداری دست می دهیم که از قبل می شناختیم، اما آن چه که با راه بردن به ژرفای «بود نبود یک تروریست...» و شگرد های فرا شعری آن به ما دید می زند ما را در شناخت سمیع حامد که از پیش می شناختیم به شک می اندازد و رازهای این نگاه به ما می گویند که سمیع حامد را از نو باید شناخت. هر چند در مجموعهء "24 ساعت زنگدار" و یکی دو نگاهِ دیگر از او گرایش های فرا شعری این چنینی دیده بودیم، اما این بار حامد از بلندای این دیدبان گپ های برای گفتن می دهد که بیشتر از شعور چشم سوم او به عاریت گرفته شده اند ما این چشم داشت ها را از پیش در خون شعر او دیده بودیم.

"بود نبود یک تروریست..." گویش روایتیی ست که در آن حامد با کمره و نگاه ظریف سنجانهء دلش از اتمسفیر و کرکترها تصویر برمی دارد:

« به قطره های باران می دیدیم

که چون آرگستری از سنجاقک های کرستالی آواز می خواندند»

فضای لطیف شعر پشت هوای این تصاویر به نفس نفس می افتد، حتا موزیک نا مرئی به همین لطیفی را پشت متن آن می شنویم که با روال ریال و باور کردنی آن آمیزش می یابد و حتا ریتم تند و بعد غم آلود آن را حس می کنیم و با کرکترهایی پا برمیداریم که: می روند تا «با چند پیک شراب سرخ آسمانخراش های نیویورک را عاشقانه به رقص آورند» شاخصه های که درون مایه این منظومه را شکل می دهند به پیش کشیده می شوند یکی از آن ها همین زبان داستان واره یی آن است که تا آخرین واژه با عناصر دیگر شعر هم پایی خود را نگه می دارد.

و آنچه در دید دوم پر رنگ تر به چشم می خورد قرار دادن دو هنجار متضاد اشرافیت و خلاف آن را در برابر هم است که از آمیزهء این دو، تراژیدی "بود نبود یک تروریست..." شکل می گیرد.

راستی نه گذاشتن نقطه در انجام جمله ها یکی از مشخصه های این منظومه است و دو صفحهء سفید که در اصل سیاه هستند پر قدرت ترین حرف شعر هستند که گره اوج فرودی شعر با آن باز می شود. در کل باید گفت "بود نبود یک تروریست..." کتابی ست که می توان به آن فکر کرد و روی هر هجا اش حرف گفت… و "بریز به خیابان" و "بید مجنون گفت با من..." را می توان بار بار به تعداد آدم های روی زمین ورق زد و در آن همان زبان بومی گرایانه یی ویژهء حامد را گپ زد.

و من انگشتانِ نگاهم را لای این زیبایی می برم و هر بار که ورق می زنم یکی از انگشتانم در دل این لایه ها جا می ماند، در لایه هایی که آیه آیه آرامش یک نسل را می گریند و در متن هق هق شان شاعری را می بینیم که «چند بار در برف هیجان دارد / چند بار در میمنه و قلات و کابل تیر باران می شود/ چند بار در هرات خودکشی می کند». تابوت ها را کنده کاری می کند/ و منتظر شهیدانی می ماند که از پل چرخی می آیند… با شک و تردید به مرده ها می گوید:

ـ آفتاب مهربان هم پشت پا بر ما زده/ بعد می گویی مرده ها می خندند/ صدایش می لرزد وقتی می گوید:

"می ترسم/ درختی نماند/ تا تابوتی بسازم صاف و ساده/ برای خود/ اگر خمپاره ها بگذارند/ مرده یی باشم خوشبخت!"

هنوز تب صدایش در گرمی ِسرانگشتانم گلو پاره می کنند:

"عادت به مرگم شده است این مرگ"

"چند تا تا بوت دیگر بسازم آقای بوش؟"

"بریز به خیابان!

"حق داری!

زن بارداری که در آشغالدانی مادر شد

با تو هیچ نسبتی نداشت."

"یک کلید خانه پیش تو! یک کلید خانه پیش من…"

کتاب را می گذارم و می روم اما صدا ها با من می آیند:

"اللهُ اَکبَر! آتش گرفتم،

هورا! خاکستر شدم"

و در گیر و دار این همه هورا ها و اللهُ اَکبَر ها باز از نفس های زمین گیرش می شنوم

هه! بده یک خشت تازه... هه!...

فراخوان خانهء داستان بلخ

zhakfar — Wed, 18 Jun 2008 14:59:15 GMT

"خانه’ داستان بلخ" به حمايت مالي نشريهء "زرنگار"، آزمون داستان نويسي يي را براي نخستين بار در افغانستان راه اندازي مي كند. اين آزمون داستان نويسي ويژهء داستان نويسان افغانستان است و نويسندهء بهترين داستان برندهء "جايزهء ادبي مولانا خسته" خواهد شد. داستان نويسان گرامي مي توانند از اول ماه جوزا تا پايان ماه سرطان 1387 يك داستان كوتاه خود را براي اين آزمون به نشاني هاي برقي:

shafiq_mzr@yahoo.com

info@balkhstory.com

و یا به نشانی های زیر بفرستند:

ـ کابل ـ سرای شهزاده ـ اتاق 184 ـ شمارهء تماس: 0799580100

ـ مزارشریف ـ کفایت مارکیت ـ اتاق 52 ـ شمارهء تماس: 0799580200

ـ پیشاور، چوک یادگار، آزاد بازار، دکان شماره 7، شمارهء تماس: 00923469178528

شرايط براي نامزدي جايزهء مولانا خسته:

1 ـ نويسندهء داستان زير چهل سال عمر داشته باشد.

2 ـ داستان به زبان فارسي دري باشد.

3 ـ داستان تايپ شده باشد.

جايزهء مولانا خسته به ارزش 30000 افغانی نقد و يك گواهينامه از سوي خانهء داستان بلخ است كه در جشن مهرگان سال جاري تقديم داستاننويس برنده خواهد شد.

حلقهء فرهنگی زلف یار با دو کتاب تازه

zhakfar — Wed, 09 Apr 2008 17:44:15 GMT

... نوشته ام که خط بزنی

· شاعر: ابراهیم امینی

· حروفچینی: صابره مبین

· برگ آرایی و طرح پشتی: ژکفر حسینی

· ناشر: حلقهء فرهنگی زلف یار

«...نوشته ام که خط بزنی»، دومین مجموعهء شعریِ ابراهیم امینی ـ شاعر پرکار و کوشای بلخی ـ است که در اولین روز های سال روان به تعداد یک هزار نسخه با 42 غزل در 84 صفحه، از سوی «حلقهء فرهنگی زلف یار» چاپ و انتشار یافته است. غزل های این مجموعه از ویژه گی های خاص زبانی برخوار بوده و سرشار از صمیمیت و زیبایی است.

«وقتی هوای چشم ترا مه گرفته بود»، نخستین اثر شعری او در تابستان 86 خورشیدی اقبال چاپ یافت، و «...نوشته ام که خط بزنی» دومین مجموعهء او است، که در دو فصل سراییده شده.

شعر های امینی بیشترینه در قالب غزل ارایه شده اند.

برای دریافت PDF این کتاب، لطفاً کلیک کنید!

«...نوشته ام که خط بزنی»، با این غزل آغاز می شود، که به گفتهء امینی، سلامی است به مهربانی استادش فهیم انوری:

شب است و چشم به راهیِ خواب های حرام

رها نمی کندم این عذاب های حرام

میان حافظ و من یک تفاوت تلخ است

شراب های حلال و شراب های حرام

میان ما و خدا بعدِ سال ها دعوا

نگشته پاک حساب و کتاب ها حرام

شبی به خلوت شهوت کُش دو چشمت، آه

پناه می برم از اجتناب های حرام

***

بیا که دست قضا رو شود به دیداری

مریز آبرو ام را چو آب های حرام

آه! دیوانه زود می میرد

· شاعر: حسن آذرمهر

· حروفچین: ابراهیم امینی

· برگ آرا و طراح: ژکفر حسینی

· ناشر: حلقهء فرهنگی زلف یار

برای دریافت PDF این کتاب، لطفاً کلیک نمایید!

«آه! دیوانه زود می میرد»، نخستین مجموعهء شعری حسن آذرمهر ـ شاعر جوان بلخ ـ می باشد، که به تیراژ هزار نسخه در بهار سال جاری، از سوی «حلقهء فرهنگی زلف یار» چاپ شده است. در این کتاب نگاشته شده است که آذر مهر متولد در کابل می باشد، اما سالی بیش نداشته که به بلخ ـ پایتخت شعر ها و شور ـ کوچید و شهر شعر ها و شور ها او را شاعر می سازد.

«آه! دیوانه زود می میرد» نخستین تجربه های آذرمهر در زمینه شعر می باشد، که از برجسته گی خاص زبان برخوردار بوده و زبان امروزی را داراست.

شعر های این مجموعه در قالب های غزل، دوبیتی و رباعی، در 62 صفحه آراسته شده اند، آذرمهر همچنان از فعالین «حلقهء زلف یار» و عضو چند انجمن ادبی دیگر می باشد.

و این هم غزلی از این مجموعه:

پشت پا زد به همه دار و ندارم نسرین

به من و عاشقی و قول و قرارم نسرین

تا همین که تو به دیوانه گی ام شک نکنی

چقدر روز دگر را بشمارم، نسرین!

... دست های که دوتاه شاخهء زیتون من اند

... گونه هایی که نشد باغ انارم نسرین

به رهت می روی و خاک مقدس شده است

کاش باران شوم و در تو ببارم، نسرین!

دارم این چند شب و روز دگر می میرم

بنویسید سر سنگ مزارم «نسرین»